kiedy świat przewraca się do góry nogami, a inni pielęgnują uczucia w sieci.
nic mnie nie zdziwi. a raczej już bardzo mało zdziwi mnie po ostatnim tygodniu, po którym stężenie adrenaliny przeistoczyło się w bakcyla grypowatego, chyba.
i teraz, zainkubowana pod kocem przez większość dnia, szukam cichego ukojenia, obiecuję sobie - owładnięta paniką "wykasływania płuc", że rzuciłam wczoraj papierosy (i bardzo bym chciała jednak,aby nie było już "znowu"), przekopuję blogi erazmusowe a dodatkowo irytuję się żądaniem s&m, które mi tu ciągle wyskakuje - harmonia nie istnieje przecież.
coraz bardziej obawiam się, że w końcu zostanę pieprzoną filozofką, bo przerabiam za dużo pytań natury egzystencjalnej, próbując wszystko sobie złożyć, kiedy "na drobniutkie kawałki rozpadamy się". bo nie wiem skąd pochodzi ta siła, dzięki której się podnosimy i samo-dyscyplinujemy, chroniąc się przed zwariowaniem. nie znam też całej masy, a raczej tony, odpowiedzi na mniej lub bardziej ważkie pytania. ale wiem już, że nigdy nie można uwierzyć na 101%, że świat, który się sobie wybudowało, wymościło i wystarało jest najlepszym i najpewniejszym, a najważniejsze - że będzie trwał tak w nieskończoność.
choć perypetia człowieka hartuje, to nie przywraca identycznego ładu. ale w tym nowym przyjdzie przecież żyć.
strasznie dużo się od poniedziałku napłakałam, a przy nadmiernym płaczu albo wszystko przez jakiś czas wzrusza albo wszystko staje się obojętne.
no więc dziś przekopywałam sieć w humorze niewzruszonym, niemalże sarkastycznym, szydząc i parskając (w przerwach kaszlu "od pięt").
w końcu postanowiłam przeczytać bloga Julki z dalekiej erazmusowej Italii, a potem znalazłam wspólnego bloga Julki i Mata z groźnej erazmusowej Germanii i wzruszyłam się z analitycznym do tego wnioskiem - jakim internet jest modernizującym dobrodziejstwem. otóż fajowy to całkiem pomysł na pamiętnik z wyprawy i całkiem romantyczny (o ile zrezygnujemy z pierwotnego ujęcia romantyzmu, czyli czekania i usychania z tęsknoty :> ).
kwestia tylko właśnie tego kreacjonizmu. wyjeżdżasz z laptopem pod pachą i aparatem w plecaku, opisujesz świat zastany z załączonym obrazkiem włącznie i ja myślę, że już prawie prawie jestem obok, a rzeczywistość się rozmywa...
i czasem napawa mnie poczuciem bezsensu kolejne wielkie pytanie: do czego zmierzamy?
Edukacja Elitarna
system jest zły, niesprawiedliwy, zabija kreatywność i zniechęca zdolnych humanistów, o czym osobiście przekonałam się odbierając wynik swojej matury z języka polskiego: podstawa - 54%, po czym moi uczniowie, których przygotowywałam w kolejnych latach zyskiwali o 20% więcej.
ja dałam wtedy za wygraną po kilku odwołaniach do OKE i jej mdławych tłumaczeniach.
jednak bardzo mnie uradowało, iż instytucje państwowe postanowiły walczyć z tendencjami "pod klucz". Projekt Edukacja Elitarna uczy, że myśleć nie musimy akurat tak jak mgr X, który pisał ów klucz egzaminacyjny mając w głowie swoje i tylko swoje doświadczenia, sposób postrzegania świata i zdobywania wiedzy. I że warto myśleć po swojemu, niekonwencjonalnie, nie tak "jak wszyscy".
Powód do radości jeszcze jeden - wśród wykładowców EE znajdziecie dr Radka Muniaka, który uczył mnie interpretować dzieła kultury i wydobywać ich ukryty sens.
Zapraszam:
EE fb
Edukacja Elitarna w DD TVN
z miłości do tworzenia. (chleba także)
pod koniec wakacji (a właściwie większą część września) wpadłam w stan, który nazwałam "fazą emerytowanego susła". leżałam mianowicie pod kocem z książką, udawałam przed całym światem, że jestem chora, bardzo zajęta albo maltretowana przez rodzinę, a tymczasem zażywałam błogiego spokoju, o którym w ostatnim roku dosyć zapomniałam.
czasami bezproduktywnemu nic-nie-robieniu towarzyszy przeczucie "za chwilę" aktywizacji.
więc kiedy już wyszłam spod koca, a susła zamieniłam na bobra, po kilku wzruszających wieczorach filmowych, stwierdziłam, iż znalazłam się właśnie w momencie optymalnym, pora zrobić kroczek do przodu.
od dawna zastanawiałam się czy aby nie umieszczać tu poniekąd refleksji, czego nie robiłam z obawy przed "blogaskowością". jednak kilkanaście dni temu, jadąc tramwajem zauważyłam billboard "blog z duszą", w ramach społecznego outdoor'u. i zachwyciła mnie w środku nocy lekkość, pomysłowość oraz wdzięk, z jakim Liska przedstawia codzienność. bo ona jest piękna, tylko trzeba to zauważyć. polecam! White Plate by Liska
potrzebnie-nie śpię.
bezsenna noc, jedna z niewielu od ich kilkunastu. raczej nie bezsenna samotność. tamta została jak na razie skutecznie przepędzona w zapomniane czeluści bezpodstawnego smutku. mam potrzebę wypisania się ostatnio. ona powoli kiełkuje, zostawia notki w głowie, jak niezapominajki na magnes na lodówce. bo coraz bardziej stwierdzam, iż mam się czym dzielić, przede wszystkim oczywiście dobrem ' z którym jest jak z czarodziejskim chlebem w bajce ' :)
najbardziej zdumiewają mnie chwile, gdy znajduję szczęście tuż za rogiem albo pod nogami; gdy próbuję je wprowadzić w ten świat jak złotą zasadę, a wtedy okazuje się jak mało jeszcze o sobie wiem...
czucie,u.
czasami tylko małymi chwilami
chowam się w bezsenną samotność
rękoma szukam nienamacalnych wspomnień
czasami tylko łzy spływają
bezszelestnie tak suche
słowami przekrzyczanymi pozbawiane sensu...
chowam się w bezsenną samotność
rękoma szukam nienamacalnych wspomnień
czasami tylko łzy spływają
bezszelestnie tak suche
słowami przekrzyczanymi pozbawiane sensu...
srebrne 25.!
niech się chwila ta zatrzyma,
swoim szczęściem chcę nakarmić,
calutki świat, zdziwiony tak.
Wielka miłość nie wybiera,
czy jej chcemy nie pyta nas wcale,
wielka miłość, wielka siła, zostaniemy jej wierni na zawsze.
Miną lata gwiazdy zgasna,
fotografie w głowie zasną,
gdy nas ludzka złość rozłaczy,
ja i tak odnajdę Cię...
Ostatnia akcja
może to nie wysokie loty, ale mnie wzruszyła. dziś premiera, a oglądałam na 2brzegach i nadal zdania nie zmieniłam.
przypomina nam (wszystkim młodym,zdolnym,wylansowanym i wiecznie goniącym za...) o pokorze do starości, o której zapomnieliśmy już dawno po drodze...
a poza tym to ciepły film. po prostu. na jesień.
polecam,
Kal
"ta kulturowa, postmodernistyczna przemiana"
„Przekonanie, że mężczyźni i kobiety nie mogą być przyjaciółmi pochodzi z innej epoki, gdy kobiety zostawały w domu, a mężczyźni szli do pracy i jedyną pozamałżeńską relacją, jaką mogli nawiązać był romans”
a, że jako emancypantka zaczęłam pracować to pozostał tylko browar, kawa i zrozumienie :)
FFiS Dwa Brzegi 2009 witamy!
przyszła pora na fejm i szczęście, popatrz! :)
Ania Kalinowska Logistic Coordinator
Film and Art Festival TWO RIVERSIDES
mobile: +48 505219636
życie w czasach remixu
tak zaczęła się historia mojego licencjatu. oby coś z tego zostało dla potomności... :)
6. Planete Doc Review
"wspaniała wolontariuszka" na
6. Planete Doc Review,
8-17maja Kinoteka
już po wszystkim, emocje się rozmywają, zmęczenie wysypia. czyli czas na podsumowanie...
PDR przywrócił mi wiarę w to,że świat może zmieniać się jednak na lepsze.
Po pierwsze do tego wrażenia przyczyniła się projekcja RIP: A remix manifesto i debata "Co wolno wolnej kulturze?" - po raz pierwszy od dawna poczułam,że jednaj jesteśmy "ogarniającym" społeczeństwem, a przede wszystkim społeczeństwem, które chce podążać naprzód (o czym świadczyła wypełniona po brzegi sala oraz owacje :) ). Ale więcej o tym wyprodukuję powyżej.
Natomiast tegoroczny PDR to też swego rodzaju dialog Zachodu ze Wschodem, który zapoczątkowała retrospektywa Nikolausa Geyrhaltera, szczególnie obnażenie ogromu tragedii jugosławiańskiej w "Rok po Dayton", a całości dopełniły opowiadania irańskie, te o indoktrynacji społecznej ,ale również, a może przede wszystkim - o roli kobiety w świecie Wschodu. Dlatego Planete Doc Review to takie nasze europejskie "okno na świat".
