tyle. nawet jeszcze więcej!

o smaku płatków owsianych.

2012-01-06T12:28:00.000+01:00

wcale nie zawodowo zastanawiałam się ostatnio po co ludziom blogi...
aż tu nagle (nadal ubolewając nad starością) z przykrością stwierdziłam, że właśnie po to. że może to wstyd, ale czasy szkół elementarnych spowite są już kłębami kurzu i wyrywkowych bledszych wspomnień. zresztą tym też spowity jest tenże blog, ponieważ pisze się zazwyczaj w czasach melancholii, zarazy lub stagnacji.

ostatnimi czasy odpowiada mi stagnacja. i uwielbiam płatki owsiane na sucho. życie o smaku płatków owsianych zachwyca prostotą. bez-komplikacyjnym wzorem na szczęście.
prawdopodobnie spotkam się z opiniami, że to ucieczka od wyzwań, które uwielbiam, od podbijania świata i poszukiwań. a ja sądzę, że czasami warto pozwolić światu wyjść naprzeciw nam, niż sami mamy mu ciągle nadskakiwać i się prosić.

zejść z rollercosteru to czasami szaleństwo wymagające największej siły.

nowy rok, oby był nudny i spokojny!

diabeł tkwi w szczegółach /casual wear/

2011-02-26T22:59:00.000+01:00

tym razem przyszła pora na porzuconą w czeluści szafy brązową marynarkę o fakturze przypominającej papier czerpany, która po kilku sezonach używania "posmutniała". postanowiłam odświeżyć ją łatami jasnego jeansu.

naszywanie niezwykle czasochłonne, ale w końcu się udało i nawet jest trochę "retro-old-s-cool" :)
supportowały stare jeansy redstar.

rumaka pokrywa kurz, czyli seks w wielkim mieście po polsku.

2011-02-25T01:44:00.002+01:00

ponieważ niegroźna choroba sezonowa, która ciągnie się nieubłaganie długo w czasach niekończącej się zimy, jest czasem otępienia, postanowiłam wyjść na przeciw kultowi nowoczesnej mieszczanki, oglądając 6 sezonów od samego początku. co ciekawe, "sex and the city" poza wątkiem tytułowym i zabiegom, dzięki którym określenie "singielka" zrobiło taką karierę, notorycznie wzrusza mnie mniej więcej tymi samymi pobudkami, którymi zazwyczaj wzruszam się rozmyślając, że mimo wszystko, szczęście jest teraz.
każda dziewczyna oglądając ten serial marzy pewnie, żeby choć przez chwilę być jak Carrie i zapisać kilka złotych zgłosek w butach od manolo. to zaczynam:

rumaka dostałam rok temu na urodziny. miał być jeszcze kartonowy książę, aczkolwiek byliby chyba z rumakiem nieproporcjonalni. bo wiadomo, jest rumak, w pogoni za nim zjawi się i książę. o ironio, w niedługim czasie zjawił się pretendent do księcia, który o rumaku nie wie do dziś. nie dlatego, że rumak był tajemnicą, ale dlatego, że reunion księcia i rumaka za bardzo mnie przerażał. pomimo, że rumaka oddać nie chciałam, a rumak w depresji pokrywał się kurzem, przez pewien czas chciałam pretendować do miana księżniczki, zapominając, że nienawidzę sukienek.
finał jest taki, że słucham "moon river", rumak patrzy właśnie na mnie spode łba, czuję się dziś Kaliną Lwie Waleczne Serce i czasami myślę, że to jeszcze tylko rumak czeka.

diabeł tkwi w szczegółach /dakota/

2011-02-06T00:24:00.000+01:00

kiedy miałam 13-14 lat TataKal pokazał mi jak szyć na maszynie. Tata szył od zawsze gdy "trzeba było", zawsze pokazywał, naukę zostawiał nam samym. Po kilku zamotanych bębenkach (jeśli po nawleczeniu igły nie załapie się nitka z bębenka na dole to ścieg nie działa), chyba 2 połamanych igłach i wielu podszytych nogawkach dalej, czasami sama kombinuję skracanie spodni.

aczkolwiek tzw. ZPT z panią Andrzejewską, która oglądała na zapleczu "Złotopolskich", bo lekcje techniki były zawsze w poniedziałkowe popołudnia, katowaniu chusteczek materiałowych ściegami i podstaw informatyki programem Logo Żółw z komendą "pokaż żółwia", czasami lubię sobie poszyć. ponieważ przestrzeń w mojej szafie stała się faktem, przy opróżnianiu ze zbędnych/za małych/za kolorowych/za starych/za spranych rzeczy, zauważyłam, że niektóre z nich są pięknie wykończone i można te lamówki, kieszonki i rękawy gdzieś jeszcze wykorzystać.

zaczęłam od tego, co najbardziej praktyczne, najczęściej noszone i już "przenoszone" dla oka, czyli od kurtek, marynarek, może doszyję do bluz.

oto pierwsza z nich, kurtka jeansowa dakota, kupiona w czasach wczesnego gimnazjum, chyba nawet jeszcze na bazarku.

w kwestiach
lamówka, kieszonki, rękawki na mankiety
supportowała nas letnia bluzka koszulowa Reserved sprzed trzech sezonów:

jednak książkowo.

2011-01-30T15:55:00.000+01:00

ponieważ pozostaję obecnie w fazie liminalnej, której potrzebuję i którą postanowiłam zafundować sobie do drugiej połowy przyszłego miesiąca, przyszedł czas na zmiany w tzw. higienie życia.

ostatnimi czasy oprócz stosów lektur do szkoły i około-szkolnych historii, zaprzestałam czytania, oglądania, pisania (oprócz tego "zawodowego"), pędząc od poranka do wieczora bez opamiętania. i tłumaczyłam sobie, że kiedyś dam sobie czas. nie jest to dobre rozwiązanie, bo w czasach pędzącej konsumpcji, do tejże konsumpcji stale przybywa, a nie ubywa. dlatego też basta!

zaczęłam nieśmiało od kina. lista do obejrzenia sporządzona, stos dvd też odłożony. ale jak wiadomo - obrazki przyswajać najłatwiej. następnym krokiem, który już poczyniłam, było więc wydanie masy pieniędzy, stypendium i jeszcze więcej na książki. zatruty duch musi przejść detoks.

rozpoczęłam od poradników. Allen Carr całkiem konstruktywnie mówi mi, że palenie jest głupie, nawet mu wierzę, ale zawsze można sobie przypisać "ale". także przy "ale" jeszcze chwilę pozostanę, natomiast odkryłam Dominique Loreau, może w pewien sposób zachodnią fanatyczkę zen, jednak "Sztukę prostoty" traktuję na razie całkiem poważnie, wynosząc po kolei bibeloty i nie do końca skompletowane przedmioty z pokoju. dopiero zaczynam "układać przestrzeń" - kryptonim tej misji, ale podejrzewam, że coś ona wniesie, nawet jeśli to miałoby być tylko miejsce w szafie, a przecież każda z nas wiem jakież to błogosławieństwo ;)

czeka na mnie stos antropologicznych, estetycznych, literackich smakołyków. wyszukałam Rosenberga i Katz, w końcu znowu historia i aura. w końcu wyszłam na powierzchnię.

dla frankofonów Dominique live:

Un bureau minimaliste avec Dominique Loreau
Załadowane przez: Psychologies-com. - Obejrzyj oryginalne wideo z sieci.

no love, no glory

2011-01-30T02:08:00.002+01:00

Follow my blog with bloglovin

dziś jest spokojnie i leniwie. Damien Rice mnie roztkliwia, ale jakoś idealnie na długi zimowy wieczór z miętą, papierosami i wielkim mindfull.rar do rozpakowania.

life goes easy on me. nie książkowo i tak jak być powinno. zawsze na ostatnią chwilę i na cienkiej linii oporu. nie, to nie łatwe. ale bezcenne, chociażby dla kilku słów i dla kilkunastu minut z dwiema naj.
miłość jest fajna. przerażająca jako przypisane uzależnienie, wtedy jest mniej fajna, ale wtedy właśnie wychodzi na to, że po prostu się nie znam. chociaż fantastyczne dziewczyny, które znam twierdzą podobnie, że same (te inne) zakładają sobie kaganiec na aspiracje i przymocowują do krótkiej smyczy.
dlatego pytanie mnie jak być silną i niezależną rozmija się z wartościowaniem, na przyszłość. należy zacząć od tego, żeby w siebie uwierzyć.

los pokazuje, że zazwyczaj mało okoliczności zachodzi samoistnie. po pierwsze, jeśli zostawiamy go w pozycji nie-zależy-mi. nikt nie lubi być olewany. pretensje i złorzeczenia na okrutne życie potem nie pomogą. plany i marzenia są funkcjonalne. i do tego nie potrzeba życiowych wyborów i decyzji. ani oczekiwań. a wyjdzie.

a na koniec obejrzałam jeszcze Freedom Writers, jeśli wątpisz poczytaj o Erin Gruwell .

dziwnota. lubię to!

2011-01-28T01:16:00.000+01:00

dziś usłyszałam słowa, na które można czekać całymi latami.

dlatego mogę trafić na pustynię albo Antarktydę (na którą ostatnio chciałam się wynieść), mogę zostawać po-tysiąc-krotną wariatką każdego dnia, możecie mnie przekonywać, że przestrzeń nie daje spokoju - nic to nie zmieni. bo bycie dziwnym to przywilej wyboru, w który brnie się świadomie, za który można być kochanym (lub nienawidzonym - wybierz opcjonalnie). to stan, którego nie oddam.

po tych oto egzystencjalnych wynurzeniach, pora na dobranoc.

zdarzył się taki rok.

2010-12-30T19:59:00.001+01:00

stwierdzam, iż jestem zwolenniczką podsumowań okazjonalnych mniej lub bardziej, wcale nie po to, aby wyciągnąć pokrzepiające czy dołujące statystyki, ale po to, żeby wywnioskować czy bieg na orientację przedsięwzięliśmy w odpowiednią stronę.

jeśli istnieje klasyfikacja czasu i nie jest ona hipokryzją, to 2010 był rokiem, o którym nawet nie śniłam.
proste założenie ogólnej szczęśliwości, spełnienia marzeń i podbicia świata, które zawsze jest po to, żeby motywacja w czasach zarazy gdzieś jeszcze istniała chociaż ostatkami, otóż to proste założenie krok po kroku stało się faktem.

nigdy wcześniej nie czułam, że wybierałam tak właściwie i konsekwentnie, nigdy aż tak nie wierzyłam, że warto, nigdy nie miałam pojęcia, że właśnie tak smakuje szczęście.

nie będę już skakała po pokoju i udawała wokalistki rockowej, boje się o sufit :)

dziękuję Wam za 2010 - za stópki Froda, słoneczną bardachę Latinie, Kalibardachora (<3 D), nornicę Kici, spartańskie mecze, greendiff, projekciory, czekoladę. i każdą chwilę 2010.

kis kis bang bang,
Kalina

drift of happiness

2010-11-26T22:03:00.002+01:00

w powietrzu czuć kolejną zimę. zachowując kontynuację - od zeszłej całowałam chłopców, których nie kochałam.

od pewnego czasu budzę się we wtorkowe noce zazwyczaj ok. 2:40, przyzwyczajona do 4 godzin snu i cieszę niezmiernie, że do pobudki zostało kolejnych 4.
świat nadal wmawia, że jestem silną i niezależną kobietą na krańcu, a może początku świata, a ja już nie mam potrzeby zaprzeczać.

nie jestem specjalistką, jestem po prostu szczęśliwa.
recepta?

14 marca zapaliliśmy z TFU zielone światło, nie wyszedł nam mega splendor i wysoka sztuka, wyszło po prostu. z zadowoleniem. po 8 miesiącach, kilku ponowionych procedurach, nie wiem ilu razach odwiedzin w przezacnym przybytku, dostaliśmy aprobatę władzy. już niebawem powiemy, co z nią mamy zamiar uczynić.

wiosną ruszyłam w podróż w nie-znane. wróciłam z "odnalezioną duszą" i przekonaniem, że chociaż i życie potrafi być prawdziwą komedią omyłek, chociaż niektórzy uważają, że omyłek komedia prawdziwa jest bzdurą, to i tak sobie poradzę, bo wybrałam drogę, którą szczerze kocham, co więcej, miłością odwzajemnioną - nie prosi mnie o zmianę.

(fot. K. Dąbrowski)

poza tym dużo ciekawej pracy. mnóstwo niesamowitych ludzi. piękno świata.
tytuł zawodowy. wakacyjna bardacha.

potem odkrycie, że sens radości daje mały dziecięcy uśmiech, no albo 30 takich uśmiechów na raz.
dużo nowych spraw.

teraz mam nudne życie, "syndrom małej stabilizacji": praca "w mediach" poniedziałek - środa, szkoła do piątku, ciemne poranki i zmierzchowe popołudnia. plan na życie w realizacji, która daje mi szczęście.
po prostu.

,że w śnieg.

2010-03-07T00:49:00.000+01:00

bo dziś zrozumiałam, że chłopcom, których kochałam kradłam pocałunki w śnieg.

STUDIO [retro] Kalinator Models Ltd.

2010-02-19T00:29:00.000+01:00

STUDIO [beauty] Kalinator Models Ltd.

2010-02-19T00:22:00.000+01:00

STUDIO [beauty] Julia

2010-02-19T00:11:00.000+01:00

z miłości do braciszka

2010-02-02T14:00:00.001+01:00

bo przychodzi czas, gdy pomiędzy bójką o pilot od tv a stekiem inwektyw, dochodzisz do wniosku jak bardzo się kochamy :*

tfurczo staram się patrzeć w stronę słońca.

2010-01-28T00:28:00.001+01:00

generalnie to jest tak zimno i śnieżno, że mi już mózg zamarzł, zbuntował się i nie wiem czy podejmie pracę, a czeka nas (mój mózg i mnie) jeszcze oralna batalia z architektury (tak to się zowie z czasów greki starożytnej Moi Drodzy, jeśli się ktoś zgorszył). aktualnie siedzę na łóżku i słucham "Symfonii fantastycznej", fantastyczną to czując podczachową pustkę.

jeszcze ostatkami rozsądku wzięłyśmy się z Agu do ogarniania biznesów (ho ho ho) , więc zapraszamy już na www tfu

jest źle, jest posucha i kwiat młodzieży polskiej się marnuje - coraz smutniej na to patrzeć drodzy panowie, którym wygodniej, cieplej, bez zbędnych wytężeń mózgu w ramach własnego auto-kasko. i w ogóle aktywizację spalmy na stosie. no ja żem nie pojmuję tegoż paradoksu w stopniu coraz bardziej zaawansowanym.
"iść, ciągle iść, w stronę słońca". nie zważając, że robicie nam ćmowatość wtórną i nabytą.
coś za coś.
dobranoc.

I WOULD COP THESE

2010-01-24T02:57:00.002+01:00

Chłopaki z ekipy Suede&Mesh tuż przed Gwiazdką urządzili prezentowy event dla wielbicieli butów. Weekend 19 i 20 grudnia kręcił się wokół sneakersów w samym centrum miasta. Witryny lokalu przy ul. Chmielnej zachęcały ciepłą kolorystyką i stosami butów w szybach. Skutecznie. Frekwencja dopisała, nawet przypadkowi przechodnie (zdarzały się przypadki w podeszłym wieku) poświęcili kilka minut, aby obejrzeć wystawione okazy. Prawie 200. Nikomu nie przeszkadzało, że plexi i długie śruby, a dyskusje ożywione, jak wiadomo - najlepiej przy piwie. Miło patrzeć "trzecim okiem" jak zajawka przeradza się w solidny konstrukt, miło nawet, kiedy -20, a drabina na środku ulicy służy za statyw :) Krótkie streszczenie tego, co udało mi się "podpatrzeć", a niebawem wersja multi...
A tymczasem, Chłopaki, "it might be loud"!

czas! dajcie mi czas, kiedy skazana jestem na bezczas.

2010-01-17T11:13:00.001+01:00

życie 20godzin albo 22 na dobę przez 14 bądź 21 dni non-stop powoduje kilka rzeczy:
* po pewnym czasie zmęczenie przechodzi w trans samoenergetyzujący
* wszystkie sprawy z półrocza załatwia się w 2-3 noce
* sen jest błogosławieństwem, w każdej formie, w każdej pozycji, szczególnie w MZK
to takie 3 podstawowe.

ostatnio zaskakuje mnie jak bardzo to życie szybkie i wymagające mnie zahartowało; dźwiganie wszystkich książek w plecaku, mniej niż 8 godzin snu od 8-10lat (swoją drogą nie mogę się nadziwić, kiedy rówieśnicy mówią "ja muszę spać 8 godzin, bo inaczej nie funkcjonuję"). przyjęta zasada, że zawsze dam sobie radę czy sprawa rozbija się o niegodziwość, demokratyzację blogosfery czy zwykłą przyjacielską pomoc, jest dobrą linią asekuracyjną. i nie pamiętam już ile dobra i ciepła rozdałam, a ile pogubiłam.

życie w odchyleniu od standardu naraża regularnie na marginalizację, na podejrzenia o wariactwa i inne dziwne przypadłości. trochę przestało mnie to przejmować bardzo dawno temu. zresztą i podejście takowe jest raczej stereotypowe.
cały ten blog powstał w oparciu o pewne założenia wyjścia na przeciw stereotypom o nieszczęśliwości w samotności wielkomiejskiej, wielo-fakultetowej i wielozadaniowej. jakkolwiek nudne, złe i żałosne dla tradycjonalistów lub innych szczęściarzy to może się wydać.
a także ile ran ciętych, kłutych i szarpanych odchylenia przynoszą. nic z tego, za bardzo je kocham!

ostatnio nałogowo oglądam dvd czerwcowego wesela, na którym byłam, które generalnie jest jedną z najlepszych imprez, na jakich przyszło mi być. wzrusza mnie kilka momentów, ale Simply Red uświadamia sprawę kluczową.
nie wiem, czy za rok tutaj będę, życie w bezczasie powoduje też potrzeby fundamentalnych zmian w nowej rzeczywistości. cokolwiek się stanie, kiedyś wszystko będzie dobrze...

niedziela, poranek, lądujemy na Syberii.

2010-01-11T18:16:00.001+01:00

prawie jak morze w śniegu!

bo w prawdziwej fotografii chodzi o poświęcenie :)

zimowe porządki

2010-01-09T17:22:00.003+01:00

Najgorszy październik i listopad od lat już minął. grudzień przemknął,a razem z nim kolejny rok, kolejny bez wytchnienia. Nie wyjeżdżałam z miasta od nie-wiem-kiedy i błogosławiony po-sesji czas, niechaj pozwoli mi to w końcu uczynić, bo zwariuję!
śnieg pada,pada,pada,pada i pada,pada i pada. Aczkolwiek w zeszły poniedziałek tym swoim padaniem do końca już zrewolucjonizował moje mentalne jestestwo. Otóż wysiadłam jak zwykle po godzinnej podróży cudownym 125 w niepowtarzalnym fetorze poweekendowego miasta, rozstrzeliwując po drodze wzrokiem nie mniej niż tuzin przypadkowych ludzi. I na tym przystanku, który stanowi jedna biedna ławunia, zdałam sobie sprawę, że jestem jak ludzik lego na białej niekończącej się planszy. Tylko, że nie doprowadza mnie to do łez. Nie-zawsze o poranku można poczuć tak obiecującą świeżość codzienności. Tabula Rasa. w najlepszym z możliwych momentów. Niedokończone rozkminianie sensu życia nic nie przyniesie.

a 2009 pozostaje rokiem szaleńczego tempa, wzlotów i upadków, AF, Dwa Brzegi, kiepska historia weselnej miłości, gangsterskie pościgi, szczęście i rozpacz, pewność i rozczarowanie - wielki kawał prawdziwego życia. I wiem, że nie wiemy, co dalej jest, ale jesteście Wy i już nic nie jest straszne :*

szaro.biało.nowy rok.

2010-01-05T02:02:00.000+01:00

phi. Nowy Rok. i był szał. i chyba jestem szczęśliwa. i ciągle pada śnieg. o tak:

life@samsung

2009-12-29T15:44:00.000+01:00

oficjalnie już :) Kal w projekcie SamsungImaging.
zapraszam! :)

czar prysł

2009-12-25T01:36:00.001+01:00

kiedy miałam 8 albo 9 lat zrozumiałam, że cała magia Wesołych Świąt jest tylko szopkową ułudą. pamiętam dokładnie, że była wtedy 23 po wigilii, a ja siedziałam nad prezentami i płakałam, że wszystko się skończyło, a czas mija bez sensu.

jeśli wierzyć w cyrkularny bieg dziejów, to mam wrażenie, że moje właśnie się zbiegły. kolejna rodzinna impreza, kolejny raz patrzę z poczuciem radości i w pewien sposób z sentymentem na tą naszą rodzinność i ścisłe więzy, ale brakuje w tym jakiegoś sacrum, przeżycia. kolejna codzienna sprawa, z której już dawno przestaliśmy zdawać sobie sprawę, że takową się stała...

poza tym moje "starzenie się" zaczyna sprawiać, że wariuję sama ze sobą. sto milionów racjonalizacji wybuchów. powinnam doktoryzować się z pirotechniki emocjonalnej. oraz założę szkołę rycerską dla dziewic i samotnych matek. czasami po prostu wiara w wyższe levele jest tak cholerne trudna. ale jest zbawieniem od całego tego syfu, który w końcu by mnie bez niej porwał.
a wciąż nie wiem czy warto żyć na przekór, ale to najlepsza metoda, jaką udało mi się do tej pory znaleźć w tym szaleństwie...

hamatia współczesności

2009-12-17T01:02:00.000+01:00

bywa tak, że z frustracji i bezsensu rodzą się najlepsze idee. ale częściej bywa jednak na odwrót. na szczęście kilka ostatnich tygodni nie pozwoliło mi nawet pobieżnie zastanawiać się nad sensem czy bezsensem. do poniedziałku, bowiem nowy tydzień rozpoczął kubek latte z miodem i cynamonem (chociaż mówię tfu i ble "w wielkim mieście", to jednak kawę w tym stylu uwielbiam) nad tzw. poczytnym brukowcem mejd in Poland, tym samym, który ustawia wszystkie celebryckie sesje ślubne na kilka tygodni przed faktem, żebym mogła bawić się we "wskaż 73 różnice między ustawką, a reportażem". przystanęłam nad wywiadem Najsztuba, ciut miałkim i monotematycznym, jednak chyba nawet prawdziwym, ze spadającą gwiazdą Kayah. padło tam jedno zdanie, które polubiłam jako kwintesencję już kilkumiesięcznego w sumie zjawiska podsumowywania kondycji polskiego młodzieńca.

Żyjemy w kraju, gdzie są fantastyczne babki, natomiast z facetami jest gorzej...

i zaczęłam się zastanawiać jak to jest, pomimo, że moja generalnie mało-kobieca mentalność, moje zwyczaje upojenia, moje papierosy i całe to moje kurwa czyste łobuzerstwo, odstające od norm dobrze, porządnie, w duchu ewangelicznym wychowanej dziewczynki, i nawet moja niewyczerpana miłość do "moich chłopaków", nie zaprzecza, że tak istotnie jest. żyjemy w czasach, w których kobiety odstające od szarej, brudnej, przetłuszczonej albo słodko-idiotkowatej średniej krajowej są spychane na margines.oraz chciałabym oświadczyć, że to nie jest rezultat manifestu feministycznego, ale analiza spostrzeżeń i przegadanych godzin.

ostatnio usłyszałam, że powinnam napisać książkę. na książkę nie mam czasu, jednak targa mną przemożna chęć wypisywania się od nowa. ah! ta zamierzchła poecia kariera!
o ile osobiście zdołałam wypracować w sobie dystans i względny spokój do tego, że niech będzie - bywam prawdopodobnie fantastyczna, a z facetami gorzej i doskonale wiem, że gdybym mówiła mniej trafnie, przy okazji nie przeklinała notorycznie (może zatem powinnam tylko pisać - w mowie piśmiennej wulgaryzmy prezentują się niekorzystnie) i nie przejawiała symptomów emancypacji, o tyle drażnią mnie ludzkie działania autodestrukcyjne i nie potrafię sobie jeszcze z nimi radzić.

po pierwsze to nie rozumiem zbędnego gadania nie-wiadomo-o-czym, co pewnie niedługo zaowocuje uznaniem mnie za gburka burka niebawem, i nie-konstruktywnych zabiegów komunikacyjnych. pewnie dlatego wolę gadać z facetami...

po drugie zaczęłam czcić niezależność jednostkową i włącza mi się ostatnio wark na próbę ukrócenia mi jej. za kilka lat mogę zostać pustelniczką :D

po trzecie i najważniejsze albo się zestarzałam (chociaż sterta romantycznych lektur dzieciństwa zrobiła mi to chyba już wcześniej) - nie rozumiem oddania i zaangażowania bez odpowiedzialności za drugą osobę w stanie dorosłości.

taka oto refleksja mnie nawiedziła, przez którą nie mogłam zasnąć, a teraz muszę ze względu na świąteczne zakupy za 6 godzin.

estetyka softbox

2009-12-16T21:33:00.000+01:00

RGB

2009-12-16T21:28:00.000+01:00

Zofia płonie!

2009-12-16T21:25:00.000+01:00

studio 2 po raz 1.

2009-12-13T00:58:00.000+01:00

wczoraj pierwszy raz zupełnie samodzielnie weszłam do studia na prawie 4 godziny. cytując pewną reklamę: bezcenne! :) czuję wielki krok do przodu tym samym. a do tego ze swoją wrodzoną gracją zdołałam się nie zabić o kable, żelastwa i obciążniki oraz niczego nie zepsułam :) a efekty o takie - BEZ fotoszopa:

colorful winter

2009-12-11T00:39:00.001+01:00

TFU

2009-12-11T00:33:00.001+01:00

I jest! po miesiącach skrytych przemyśleń i kilku oficjalnych zebraniach, małe ziarenko chęci i śmiałości wykiełkowało w kilkunastu osobach, które kierowane przewrotnością, chciałyby szerzyć kulturę i sztukę pod trywialną nazwą TFU. i tym może sposobem wszystkim wielkim "twórcom" uświadomić, że mniejsza sztuka nie jest wcale większym tfu. Hasłem przewodnim naszej inicjatywy stało się całkiem przypadkowe WŁĄCZAMY ZIELONE ŚWIATŁO!, ale jakże adekwatne :)

Na razie zapraszamy Was kolektywnie do
TFU na Facebooku
oraz
TFU na gronie

"coraz bliżej święta..."

2009-11-22T00:30:00.001+01:00

a Tata już dał mi całego renifera słodyczy...

peaceful details

2009-11-21T00:08:00.002+01:00

od rana sobie wmawiałam, że cały syf z prochów już niedługo rozpłynie się we krwi, a serduszko powoli się wyzwoli. a tu znowu trzeba było wdrożyć 500mg chemicznej zagłady wirusowej niby. jeszcze tylko 4 x 500.

walczę ze sobą dzielnie, żeby nie założyć farmy na FarmVille i nie sfiksować do reszty, robiąc sadzonki zamiast kolejnych rozdziałów pracy albo prezentów na święta. Metro mi dziś pomogło, co nie zmienia faktu, że nadal jeszcze słabo rozumiem dwunasto-literówki i zaczynam powoli wpadać w depresje pt.'tracę czas!'.dlatego w końcu się ogarnęłam i trochę pooglądałam sobie pokój.swój. a aniołek się modli, żebym wytrzymała.

a ty ile panadolu potrafisz zjeść w weekend?

2009-11-18T19:35:00.001+01:00

bo ja tyle i to całkiem sama:

a grypa jest głupim wredniakiem.

impresja kuchenna

2009-11-11T19:52:00.001+01:00

jesienią życie kuchenne nęci swoimi ciepłymi kolorami. lubię nocą czytać w kuchni w grubych skarpetach, albo pisać w piątkowe wieczory, kiedy weekendowy obiad powoli pyka na gazie. skąpana w miękkim złotym świetle uspokaja. wtedy czuję, że to prawdziwy dom.

how to be pretty

2009-11-08T12:27:00.000+01:00

czasami rozmowy o starości, czasie i urodzie działają jak antidotum :)
i wtedy tym badziej widać, że piękni jesteśmy w środku...

od 420 dni

2009-10-29T22:38:00.001+01:00

"I'm not a concept (...) I'm just a fucked-up girl who is looking for my own peace of mind.

I'm not perfect."

Krąży opinia, że jestem trochę wariatką i nie zawsze „robię jak trzeba”, więc urodziny też będziemy obchodzić nieszablonowo. Niedawno zaczęło mgliście się przypominać, że kal-ile-ty-potrafisz wisi około roku. Dziś akurat mam małą chwilę natchnienia na spisanie myśli jubileuszowych.

Wszystko zaczęło się od „Eternal sunshine of the spotless mind”. Czasami mam wrażenie, że całe moje świadome życie rozpoczął ten film, w momencie kiedy to wychodząc z kina w kwietniu 2005 roku z moją wielką acz zaprzeszłą już miłością życia, pełna zachwytu i rozmaitych refleksji, przygasłam na jego „nudne jak flaki z olejem”. Wtedy właśnie przemknęło mi przez myśl, że chyba nie będziemy razem i szczęśliwi do końca świata, co po wielu dramatycznych perturbacjach, oceanie wylanych łez i mozolnym budowaniu w próżni, wydaje mi się dziś samoistnym początkiem jednak, nie zaś końcem.
Następnie „Eternal sunshine” powrócił ponad rok później, i tak naprawdę, nie wiem czy gdyby Gondry go nie nakręcił, to w ogóle byśmy z Markiem odkryli, że mamy o czym rozmawiać, a dziś nasza przyjaźń to czasami mój tlen. Najbliższy cel do zrealizowania, który wisi jako obietnica od chyba 2 lat: zobaczyć morze w śniegu!

Tak to właśnie się zaczęło. Prawdą jest kolumna „więc ile?”, ponieważ powstanie tego blogu (niech będzie poprawnie – jak apeluje prof. Bralczyk) zbiegło się z w czasie z intensyfikacją kilku czynników - zaczęłam studiować również weekendowo w AF, czas się kurczył, robiłam dużo zamieszania i zamieszanie robiło dużo wokół i ze mną oraz doskwierała mi frustracja singla w wielkim mieście, który postanowił być po prostu szczęśliwy (biorąc pod uwagę, że pierwszy odcinek „Sexu w wielkim mieście” obejrzałam dopiero kilka miesięcy temu), była to moja własno – rozumnie wymyślona idea na życie, którą zresztą kontynuuję i to z bardziej świadomym i ustabilizowanym podejściem.
Natomiast z „Eternal sunshine” wiąże się oczywiście topos stricte exegi monumentum. Chciałam mieć to miejsce, którego niepamięć nie pochłonie. Chciałam zachować archiwum fiszek z dobrych i złych chwil, obrazów, które mi wyszły albo które chciałabym wyłowić w głowie za tydzień czy 2 lata. Oraz przede wszystkim, aby pamiętać tych, którzy sprawili, że było właśnie tak.

420 dni. Coraz bardziej zdaję sobie sprawę z upływającego czasu i tempa z jakim on przemija. Wiem, że jestem trochę silniejsza spokojem. Na pewno. Cała masa szczęśliwych chwil, najlepsze urodziny, jakie dotąd miałam, dziękuję. Kilka bardziej kiepskich dni, których potrzeba, aby potem cieszyć się codziennością. Planete Doc Review i FFiS Dwa Brzegi, dowodzące, że w końcu idę właściwą drogą. Satysfakcja i zadowolenie. Z siebie i tego, co mnie otacza. Z tego, że stworzyłam sobie świat, który nie jest idealny, ale taki, jaki potrafiłam sobie stworzyć najlepiej jak mogę.
Dziękuję za siłę i ciepło.
A… podobno tej zimy zobaczę w końcu morze w śniegu :)

Oraz mały sentymentalny plebiscyt za cały rok, nawet jeszcze więcej:
ulubiony post (za erudycję :D)
ulubiony dokument ( za „cudowność”)
ulubiony portret (za prawdziwą radość)
ulubiony film ( za wzruszenie)
ulubiona sesja (za poświęcenie)

PROROK

2009-10-29T17:22:00.000+01:00

kolejna w pełni zasłużona nagroda na 53. London Film Festival, a ja nadal wierzę, że pokażą go u nas nie tylko festiwalowo. bo dla takiego właśnie katharsis, jakie daje "Prorok" powinniśmy chodzić do kina.

rzeczywistość piktorialna

2009-10-24T00:03:00.003+02:00

„W wieku XX panuje już przekonanie,
że dane społeczeństwo jest nowoczesne,
jeśli jednym z dominujących typów
działalności staje się w nim
produkcja i konsumpcja obrazów”

Susan Sontag

(też dlatego zatrwożył mnie - przysparzając o parskanie - współ-słuchacz zajęć na AF, wysuwając natchnioną refleksję,jakże to fotografia pochłonięta została gołym ciałem, jakby estetyka erotyzmu w modelu społeczeństwa konsumpcyjnego była mglistym trendem lato/jesień 2009, jednak jest to materiał na odrębny temat)

Kultura cywilizacji zatoczyła koło. Zaczęło się od tzw. malowideł naskalnych (te najsławniejsze w Lascaux), przez wiele stuleci wypracowywaliśmy intelektualne narzędzia komunikacji, specyfikacje, świat opisany, a powróciliśmy do momentu, kiedy to właśnie obrazki są odbierane za najbardziej wiarygodne źródło wiedzy o stanie rzeczywistym i poświadczenie informacji. Czy to zasada cykliczności dziejów czy przypadkowy wynik postępu?
Współczesne obrazki, determinujące termin „kultura obrazkowa” można nazwać produktem masowym, który dodatkowo wciąż ewoluuje w swoim obrębie. Dynamika ta historycznie ruszyła w 1839 roku – kiedy to oficjalnie ogłoszono trwałą rejestracje obrazu rzeczywistego na materiale światłoczułym, a następnie w 1925 – w momencie rozpoczęcia masowej produkcji małoobrazkowego aparatu fotograficznego Laica.
Nagle to maszyna zaczęła tworzyć obraz naszej rzeczywistości. Swoiste wynaturzenie, z biegiem czasu okiełznane, udowodniło jak rozwojowa może być technika dla ludzkiego talentu i sprawności twórczej. Wszak fotografia to sztuka artystyczna, która nadal dzielnie broni tegoż statusu. Jednak fotografia jako dziedzina jest najszybciej dewaluującą się kategorią artystyczną. Nie tylko poprzez możliwość nieskończonej ilości kopiowania negatyw – pozytyw, która przez ponad 150 lat uczyniła z obrazu rzeczywistości obraz masowego kształtu i odbioru świata. Po owych 150 latach w 1984 roku na rynek wkracza pierwszy aparat cyfrowy i od tego momentu świat zostaje zapośredniczony przez obraz w każdej sekundzie naszego życia. Abstrahując od podziału na sztukę rzemieślniczą, którą fotografia niewątpliwie – nadto w klasycznej konfiguracji człowiek + maszyna (aparat) - a która to sztuka rzemieślnicza nastawiona była na perfekcje warsztatu w obrębie pojedynczego egzemplarza , sztuka fotografii zaczęła dryfować w stronę sztuki konsumpcyjnej – tej przypadkowej, gdzie ilość zasadniczo wypiera jakość.
Co najciekawsze, jeden z najgłośniejszych mentorów – filozofów XX wieku, Jean Baudrillard niedługo przed śmiercią zdecydował się na publikację swojego dorobku fotograficznego w 2007 roku, który powstawał właśnie od przełomu 1984 i 1985 roku. Zgodnie z główną tezą postulatów filozofii ponowoczesności Baudirllarda, rzeczywistość jest zbiorem symulakrów, czyli kopii obrazu rzeczywistości – współcześnie nie istnieje oryginał, jedynie umowny odbity obraz. Zaczynam zastanawiać się czy nie miał racji. Czy fotografia cyfrowa otwierając nam drzwi nieskończonej implikacji, nie zamknęła bezpowrotnie drogi twórczego autentyzmu zarówno pod względem estetycznym jak i etycznym...

pierwszy dzień zimy

2009-10-15T15:12:00.000+02:00

w tym roku zima zawitała już 14 października...

odtąd na szerokie wody...

2009-10-13T12:16:00.002+02:00

moja jesień jest w tym roku bambusowa. zapuszcza korzonki w wielkich planach i nieśmiałych marzeniach, a kiełkuje bardzo, bardzo powoli. już nie musi się spieszyć. a tym samym jak bambus w wodzie, dryfuję w selektywnej sieci . 0141b824fdc1e2bb1373d5c8fc2f64de

"Mileńka" i inne przypadki z nocnych refleksji o wzruszeniach

2009-10-13T08:53:00.005+02:00

jedno z najładniejszych emocjonalnie wspomnień FFiS Dwa Brzegi 2009. o tym jak bardzo prostota potrafi być piękna i na ile siedzą w środku dziewczęce tęsknoty. a gdy dorosłam mam wrażenie, że potrafię się tylko wnerwiać na ukraińską nutę, ale nie dlatego płakałam na projekcji, wiesz...

"Mileńka" Joanny Jasińskiej

memo of Johnny Cash

2009-10-11T18:49:00.002+02:00

zaczęło się od "Walk the line", z ciekawości nowym wcieleniem 'legalnej londynki' i zachwytem Phoenixem. ale okazało się, że to tylko początek. Man in black, po prostu posłuchaj. ostatni wywiad Johnnego Casha, 20 sierpnia 2003: ostatni występ Johnnego, 5 lipca 2003:

kiedy świat przewraca się do góry nogami, a inni pielęgnują uczucia w sieci.

2009-10-10T22:29:00.006+02:00

nic mnie nie zdziwi. a raczej już bardzo mało zdziwi mnie po ostatnim tygodniu, po którym stężenie adrenaliny przeistoczyło się w bakcyla grypowatego, chyba. i teraz, zainkubowana pod kocem przez większość dnia, szukam cichego ukojenia, obiecuję sobie - owładnięta paniką "wykasływania płuc", że rzuciłam wczoraj papierosy (i bardzo bym chciała jednak,aby nie było już "znowu"), przekopuję blogi erazmusowe a dodatkowo irytuję się żądaniem s&m, które mi tu ciągle wyskakuje - harmonia nie istnieje przecież. coraz bardziej obawiam się, że w końcu zostanę pieprzoną filozofką, bo przerabiam za dużo pytań natury egzystencjalnej, próbując wszystko sobie złożyć, kiedy "na drobniutkie kawałki rozpadamy się". bo nie wiem skąd pochodzi ta siła, dzięki której się podnosimy i samo-dyscyplinujemy, chroniąc się przed zwariowaniem. nie znam też całej masy, a raczej tony, odpowiedzi na mniej lub bardziej ważkie pytania. ale wiem już, że nigdy nie można uwierzyć na 101%, że świat, który się sobie wybudowało, wymościło i wystarało jest najlepszym i najpewniejszym, a najważniejsze - że będzie trwał tak w nieskończoność. choć perypetia człowieka hartuje, to nie przywraca identycznego ładu. ale w tym nowym przyjdzie przecież żyć. strasznie dużo się od poniedziałku napłakałam, a przy nadmiernym płaczu albo wszystko przez jakiś czas wzrusza albo wszystko staje się obojętne. no więc dziś przekopywałam sieć w humorze niewzruszonym, niemalże sarkastycznym, szydząc i parskając (w przerwach kaszlu "od pięt"). w końcu postanowiłam przeczytać bloga Julki z dalekiej erazmusowej Italii, a potem znalazłam wspólnego bloga Julki i Mata z groźnej erazmusowej Germanii i wzruszyłam się z analitycznym do tego wnioskiem - jakim internet jest modernizującym dobrodziejstwem. otóż fajowy to całkiem pomysł na pamiętnik z wyprawy i całkiem romantyczny (o ile zrezygnujemy z pierwotnego ujęcia romantyzmu, czyli czekania i usychania z tęsknoty :> ). kwestia tylko właśnie tego kreacjonizmu. wyjeżdżasz z laptopem pod pachą i aparatem w plecaku, opisujesz świat zastany z załączonym obrazkiem włącznie i ja myślę, że już prawie prawie jestem obok, a rzeczywistość się rozmywa... i czasem napawa mnie poczuciem bezsensu kolejne wielkie pytanie: do czego zmierzamy?

jesień w mojej duszy...

2009-10-05T18:50:00.006+02:00

właśnie jej słucha. zdecydowanie. teraz wy usłyszcie jak śpiewa Scarlett.

KONGRES KULTURY POLSKIEJ

2009-10-01T23:41:00.000+02:00

na bieżąco: KKP Kraków 2009

Edukacja Elitarna

2009-10-01T19:23:00.008+02:00

system jest zły, niesprawiedliwy, zabija kreatywność i zniechęca zdolnych humanistów, o czym osobiście przekonałam się odbierając wynik swojej matury z języka polskiego: podstawa - 54%, po czym moi uczniowie, których przygotowywałam w kolejnych latach zyskiwali o 20% więcej. ja dałam wtedy za wygraną po kilku odwołaniach do OKE i jej mdławych tłumaczeniach. jednak bardzo mnie uradowało, iż instytucje państwowe postanowiły walczyć z tendencjami "pod klucz". Projekt Edukacja Elitarna uczy, że myśleć nie musimy akurat tak jak mgr X, który pisał ów klucz egzaminacyjny mając w głowie swoje i tylko swoje doświadczenia, sposób postrzegania świata i zdobywania wiedzy. I że warto myśleć po swojemu, niekonwencjonalnie, nie tak "jak wszyscy". Powód do radości jeszcze jeden - wśród wykładowców EE znajdziecie dr Radka Muniaka, który uczył mnie interpretować dzieła kultury i wydobywać ich ukryty sens. Zapraszam: EE fb Edukacja Elitarna w DD TVN

z miłości do tworzenia. (chleba także)

2009-10-01T19:04:00.004+02:00

pod koniec wakacji (a właściwie większą część września) wpadłam w stan, który nazwałam "fazą emerytowanego susła". leżałam mianowicie pod kocem z książką, udawałam przed całym światem, że jestem chora, bardzo zajęta albo maltretowana przez rodzinę, a tymczasem zażywałam błogiego spokoju, o którym w ostatnim roku dosyć zapomniałam. czasami bezproduktywnemu nic-nie-robieniu towarzyszy przeczucie "za chwilę" aktywizacji. więc kiedy już wyszłam spod koca, a susła zamieniłam na bobra, po kilku wzruszających wieczorach filmowych, stwierdziłam, iż znalazłam się właśnie w momencie optymalnym, pora zrobić kroczek do przodu. od dawna zastanawiałam się czy aby nie umieszczać tu poniekąd refleksji, czego nie robiłam z obawy przed "blogaskowością". jednak kilkanaście dni temu, jadąc tramwajem zauważyłam billboard "blog z duszą", w ramach społecznego outdoor'u. i zachwyciła mnie w środku nocy lekkość, pomysłowość oraz wdzięk, z jakim Liska przedstawia codzienność. bo ona jest piękna, tylko trzeba to zauważyć. polecam! White Plate by Liska

potrzebnie-nie śpię.

2009-09-28T02:43:00.004+02:00

bezsenna noc, jedna z niewielu od ich kilkunastu. raczej nie bezsenna samotność. tamta została jak na razie skutecznie przepędzona w zapomniane czeluści bezpodstawnego smutku. mam potrzebę wypisania się ostatnio. ona powoli kiełkuje, zostawia notki w głowie, jak niezapominajki na magnes na lodówce. bo coraz bardziej stwierdzam, iż mam się czym dzielić, przede wszystkim oczywiście dobrem ' z którym jest jak z czarodziejskim chlebem w bajce ' :) najbardziej zdumiewają mnie chwile, gdy znajduję szczęście tuż za rogiem albo pod nogami; gdy próbuję je wprowadzić w ten świat jak złotą zasadę, a wtedy okazuje się jak mało jeszcze o sobie wiem...

S&M.

2009-09-27T11:47:00.001+02:00

cudowni chłopcy spełniają marzenia :) www.suedeandmesh.com

czucie,u.

2009-09-21T00:11:00.002+02:00

czasami tylko małymi chwilami
chowam się w bezsenną samotność
rękoma szukam nienamacalnych wspomnień
czasami tylko łzy spływają
bezszelestnie tak suche
słowami przekrzyczanymi pozbawiane sensu...

autoportret.

2009-09-17T17:06:00.003+02:00

srebrne 25.!

2009-09-13T20:41:00.003+02:00

niech się chwila ta zatrzyma, swoim szczęściem chcę nakarmić, calutki świat, zdziwiony tak. Wielka miłość nie wybiera, czy jej chcemy nie pyta nas wcale, wielka miłość, wielka siła, zostaniemy jej wierni na zawsze. Miną lata gwiazdy zgasna, fotografie w głowie zasną, gdy nas ludzka złość rozłaczy, ja i tak odnajdę Cię...

Ostatnia akcja

2009-09-12T00:09:00.004+02:00

może to nie wysokie loty, ale mnie wzruszyła. dziś premiera, a oglądałam na 2brzegach i nadal zdania nie zmieniłam. przypomina nam (wszystkim młodym,zdolnym,wylansowanym i wiecznie goniącym za...) o pokorze do starości, o której zapomnieliśmy już dawno po drodze... a poza tym to ciepły film. po prostu. na jesień. polecam, Kal

"ta kulturowa, postmodernistyczna przemiana"

2009-09-11T01:44:00.003+02:00

„Przekonanie, że mężczyźni i kobiety nie mogą być przyjaciółmi pochodzi z innej epoki, gdy kobiety zostawały w domu, a mężczyźni szli do pracy i jedyną pozamałżeńską relacją, jaką mogli nawiązać był romans” a, że jako emancypantka zaczęłam pracować to pozostał tylko browar, kawa i zrozumienie :)

FFiS Dwa Brzegi 2009 witamy!

2009-07-04T08:27:00.001+02:00

przyszła pora na fejm i szczęście, popatrz! :)

Ania Kalinowska Logistic Coordinator

Film and Art Festival TWO RIVERSIDES

mobile: +48 505219636

Correspondence address: ul. Międzynarodowa 38/40A m. 27 03-922 Warszawa / Poland

z twarzą mm

2009-05-27T23:00:00.004+02:00

życie w czasach remixu

2009-05-18T00:31:00.003+02:00

tak zaczęła się historia mojego licencjatu. oby coś z tego zostało dla potomności... :)

6. Planete Doc Review

2009-05-12T23:13:00.006+02:00

"wspaniała wolontariuszka" na 6. Planete Doc Review, 8-17maja Kinoteka już po wszystkim, emocje się rozmywają, zmęczenie wysypia. czyli czas na podsumowanie... PDR przywrócił mi wiarę w to,że świat może zmieniać się jednak na lepsze. Po pierwsze do tego wrażenia przyczyniła się projekcja RIP: A remix manifesto i debata "Co wolno wolnej kulturze?" - po raz pierwszy od dawna poczułam,że jednaj jesteśmy "ogarniającym" społeczeństwem, a przede wszystkim społeczeństwem, które chce podążać naprzód (o czym świadczyła wypełniona po brzegi sala oraz owacje :) ). Ale więcej o tym wyprodukuję powyżej. Natomiast tegoroczny PDR to też swego rodzaju dialog Zachodu ze Wschodem, który zapoczątkowała retrospektywa Nikolausa Geyrhaltera, szczególnie obnażenie ogromu tragedii jugosławiańskiej w "Rok po Dayton", a całości dopełniły opowiadania irańskie, te o indoktrynacji społecznej ,ale również, a może przede wszystkim - o roli kobiety w świecie Wschodu. Dlatego Planete Doc Review to takie nasze europejskie "okno na świat".

szczęście

2009-05-06T23:25:00.004+02:00

a po trzecie: Was spotkałam :*

KOPCIUSZEK..

2009-05-06T22:55:00.006+02:00

a dla ciebie ktoś zamienia życie w bajkę?

Wrusia w wielkim mieście !

2009-04-09T14:09:00.004+02:00

wiosna -> portrety

2009-04-09T13:49:00.005+02:00

wiosna !

2009-04-08T22:18:00.003+02:00

FFiS Dwa Brzegi 2009 intro

2009-04-01T16:18:00.006+02:00

udało się ! :) no to na razie tyle w ramach mojego zawodowego podboju, nie omieszkam relacjonować...

inwencja twórcza wyrwana z zimowego snu

2009-03-17T00:57:00.003+01:00

zaskakujące, ale trochę nie wiem czy tu bardziej jest ona czy ja...

H i M, czyli pierwszy debiut 2009

2009-03-16T00:03:00.006+01:00

ha! na początku roku ruszył wirtualny warsztat w ramach SF Gim 50, natomiast w tzw. "między-czasie" zadziało się dość interesująco. odkryty przypadkowo serwis Historia i Media, o którym wspominałam tu w listopadzie z okazji fotozabaw, okazał się otwarty na współpracę, a ja uznałam, że digital humanities to wymarzony temat eksploatacji kulturo - poznawczej. oto świeży, z zarazem pierwszy efekt :) zapraszam serdecznie do serwisu, więcej szczegółów związanych z HiM już wkrótce (mamy nadzieję, że już we wtorek). a to dopiero początek pomysłów - "mojej naiwnej wiary, że można zmieniać świat, że można go zmieniać na lepsze" ...

śmierć książki

2009-02-24T00:53:00.004+01:00

Pierwsza na naszym rynku pozycja w pełni poświęcona digitalizacji słowa oraz coraz szerzej funkcjonującej w Internecie kulturze w ogóle. Bardzo ważna w obliczu dyskusji o dewaluacji wartości intelektualnej przy wprowadzeniu jej w obszar e-commerce. Ale to też książka traktująca o czytelniku, który staje się konsumentem na miarę swoich oczekiwań i potrzeb, bowiem postępująca personalizacja oprogramowania, a także sprzętu sprawia, iż niebawem każdy z nas egzystować będzie w zindywidualizowanym środowisku. Czy to początek ery alienacji? Tytuł ten to także próba przekrojowego ujęcia formalnych konsekwencji rewolucji digitalnej. Zmian w zakresie języka pisanego, jak również zmian w kontekście pojęcia tworzenia tekstu. Czy stoimy na skraju kultury twórczej zagrożonej procedurą "kopiuj + wklej" czy też okażemy się godnymi kontynuatorami idei Creative Commons. więcej: No future book oraz: Creative Commons Amazon.com Polska Biblioteka Internetowa Project Guttenberg Lessing.org

nasze supersłodkie urodziny!

2009-02-20T23:18:00.002+01:00

troszkę się działo :)

"dlaczego nie było wielkich artystek?"

2009-01-29T02:20:00.008+01:00

czyli dlaczego feministki bywają niewygodne:

Pytanie „Dlaczego nie było wielkich artystek?” doprowadziło nas do wniosku, że sztuka nie jest wolnym, autonomicznym aktem twórczym wyjątkowych jednostek, działających „pod wpływem” poprzednich artystów – lub mówiąc bardziej ogólnie – „sił społecznych”. Sytuacja powstawania sztuki, tak od strony rozwoju artystycznego twórcy, jak i natury oraz jakości dzieła, które powstaje w kontekście społecznym, to integralny element określonej struktury społecznej, zdeterminowany określonymi instytucjami społecznymi, do których zaliczają się akademie sztuki, instytucja mecenatu oraz mity o boskim twórcy i artyście-outsiderze lub prawdziwym mężczyźnie.

całość -> http://www.unigender.org/?page=biezacy&issue=02&article=07

sweet sixteen + 5 !

2009-01-24T21:34:00.004+01:00

no i jesteśmy równolatkami :)

familiada. żono moja jesteś szalona!

2009-01-19T00:57:00.008+01:00

właśnie tak w poszukiwaniu odległych i finezyjnych tematów do reportazu "Blisko" (AF, Rafał Milach), stwierdziłam, że niezwykłe jest najbliżej mnie. historia trwa :)

Standardy Współczesnych Mediów

2009-01-16T14:56:00.003+01:00

Dosyć przypadkowo trafiłam 15stycznia na konferencję „Mediastandard. Standardy Współczesnych Mediów”, ale przypadek ten okazał się niezwykle cenny. W czasach pędzącego komercjalizmu, gdzie zalewani jesteśmy ilością newsów, których nie jesteśmy w stanie przetworzyć, zapominamy o bohaterach prezentowanych sensacji. I niby to przychodzi naturalnie, ponieważ sensacje te to jeden z elementów naszego wpół – wirtualnego, bo medialnie wykreowanego świata, ale przychodzi taki moment, kiedy należy powrócić do podstawowych wartości. Nie tylko w obliczu tragedii czy skandalu, ale na co dzień. Dostaliśmy ogromne i nieprzebrane możliwości twórcze po to, aby rozwijać się i doskonalić, nie zaś po to, aby żerować na innych i czerpać korzyść z cudzej pracy. Osobiście uważam, że rynkowe stanowisko, iż prawo do rozporządzania swoją prywatnością i wizerunkiem przez celebrytów stanowi formę cenzury dla mediów jest głęboką hipokryzją, co więcej, przeliczaną na pieniądze. Podjęliśmy niewątpliwie istotny dyskurs dotyczący moralności po prostu, która obecnie staje się abstraktem. www.mediastandard.pl

godzina za godziną

2009-01-16T14:50:00.003+01:00

„Kamera jest transcendentalnym korytarzem”[1] – to jedno z najbardziej trafnych stwierdzeń nt. sztuki filmowej, które zostało bezsprzecznie potwierdzone w obrazie „Godziny” Stephena Daldry’ego. Niewątpliwie film ten w swojej estetyce i konwencji zawiera elementy magiczne, ponadnaturalne i poza – świadome, budowane na lirycznym fundamencie, pod wpływem których widz przenosi się w świat prezentowanej opowieści, a właściwie trzech opowieści. I to chyba czyni „Godziny” tak niezwykłym dziełem, przedstawiającym rzeczywistość w sposób nierzeczywisty, pozostawiając cichą, utajoną refleksję, ,że każda godzina naszej codzienności jest niepowtarzalna. [1] Jolanta Dylewska [w:] Świetliste słowa; oprac. M. Hendrykowski; wyd. Media Rodzina; Poznań 2005; s. 59

Film uświadamia poprzez sposób przedstawiania, w jakim świecie przyszło nam żyć. Pozwala zobaczyć miejsca, do których nigdy nie dotrzemy i historie, których nie dostrzegamy. Ale to w dalszym ciągu nasza rzeczywistość, tyle, że „obraz filmowy zamienia rzeczywistość w magię”[1]. [1] Leon Moussinac [w:] Świetliste słowa; oprac. M. Hendrykowski; wyd. Media Rodzina; Poznań 2005; s. 198

SF w Gimnazjum 50

2009-01-15T20:16:00.002+01:00

otóż w końcu po małych perturbacjach i mojej własnej osobistej niesubordynacji, wynikłej z romantycznej duszy buntownika, wytworzyłam projekt warsztatowy, tym razem niezależny i taki, jakim sobie go pierwotnie wymyśliłam :) pierwsza edycja porażką całkowitą raczej się nie okazała, materiał na dalszy ciąg niezły, biorąc pod uwagę niecałe 2miesiące naszej działalności. Zaczęło się też jako projekt interaktywny, więc wcale nieźle. http://pstryk50.blogspot.com/

A Kal osobiście zasmakowała we frilanserce i rozszerza działalność...

kosmos 2008

2008-12-29T23:15:00.014+01:00

Życie podobne do życia innych i tonące w nim bez śladu jest życiem prawdziwym, szczęście wyobcowane nie jest szczęściem. (Borys Pasternak "Doktor Żywago")

2008 zaskoczył.

Były postanowienia i cała masa mentalnie plastikowych pierdół oraz obietnice unikania błędów. Błędów była masa. Małych, większych, ogromniastych. Ale dopiero ten rok dał wskazówkę jak zyskać z nich siłę.

Czasami najmocniej można poczuć szczęście mieszając smutek z zachwytem,a zmęczenie z wiarą, że można zmienić świat na lepsze.

Ale najlepsze, co przyniósł 2008, to przekonanie, że jesteście, po prostu.

Za wszystkie lepsze i gorsze chwile, które złożyły się na rok 2008.

Za to, że czuję się szczęśliwa

from Kal with luw!

mój brat model /AF zobaczyć i dotknąć...stylu/

2008-12-21T15:14:00.004+01:00

przystojniaku! :) Dziękuję bardzo moim naj; Wrusi, Julii, Markowi, Oli, Danowi i Renacie, że pozwolili się zobaczyć i dotknąć moim okiem i nawet za bardzo nie narzekali :) :*

mmrrrrr..... /AF zobaczyć i dotknąć...futrzaka/

2008-12-18T23:52:00.006+01:00

Burakson: bo ona mruczy tylko jak jej dobrze!

Kal: o, to jak kobieta...

"Polska jest fajna!" /AF zobaczyć i dotknąć...Warszawę/

2008-12-18T00:49:00.010+01:00

gdybyś ujrzeć chciał nadwiślański świt...

kolorowe pegazy Wrusi :) /AF zobaczyć i dotknąć...magię/

2008-12-18T00:42:00.005+01:00

i co stary teraz powiesz, co ? :D

rutyniaście

2008-12-11T01:43:00.004+01:00

trafiają się takie dni, po których człowiek traci wiarę, że może zmieniać świat na lepsze. a większość z nich tracimy gnając przed siebie. mijamy sfrustrowaną twarz Warszawy z żalem za straconymi godzinami. czasami warto poczekać na twarz swojego życia, spojrzeć jej prosto w oczy i nie żałować ani sekundy. czasami warto po prostu żyć...

pomarańczowa rewolucja /AF pojawia się i znika/

2008-12-05T22:45:00.002+01:00

urodzinowa!

2008-12-05T21:16:00.003+01:00

jak już nagroda główna to niech pójdzie autopromocją :D /www.historiaimedia.org/

2008-11-22T23:38:00.004+01:00

Przełamany lęk przed symbolem

Ania Kalinowska w swoim tekście dotyczącym zdjęcia zrobionego podczas Powstania Warszawskiego przez Eugeniusza Lokajskiego, pokazuje siłę fotografii i zmiany w naszym stosunku do tego medium. Wyrzucone z pracowni Heinricha Hoffmana fotografie Hitlera, podarte i rozrzucone wśród gruzów to nie tylko symbol odrzucenia propagandy nazistowskiej. Mamy tu do czynienia z fotografią fotografii, które jednak - po odrzuceniu całej podstawy ideologicznej - stają się tylko śmieciami zalegającymi na ulicy. Bardzo ciekawym elementem interpretacji stworzonej przez Anię Kalinowską jest odwołanie do współczesności. W jej opisie historia jakby zatacza koło - ulotki propagandowe, zniszczone w dniach Powstania Warszawskiego, zaśmiecają ulicę, tę samą, która teraz zarzucona jest reklamowymi ulotkami. Odrzucenie marketingowej perswazji nie jest dla nas problemem i nie wymaga wysiłku - odrzucenie propagandy, zburzenie zwielokrotnionego obrazu Hitlera z propagandowych ulotek Hoffmana wymagało odwagi, było aktem o doniosłym, symbolicznym znaczeniu. http://historiaimedia.org/2008/10/13/w-jaki-sposob-mowia-do-nas-historyczne-fotografie/

taka Warszawa 3 /brrr!/

2008-11-22T23:28:00.003+01:00

sweet sixteen + 5 !

2008-11-22T23:17:00.005+01:00

naj mój kochany bystrzaku! :* [urodziny Wrusi]

zaduszki 2008

2008-11-04T13:38:00.004+01:00

Vivaldi

2008-11-04T13:23:00.003+01:00

widok na jesień ze wsi

Kal o sztuce 1 |Frida|

2008-11-01T23:51:00.005+01:00

My kobiety. Hałaśliwe, małostkowe, rozedrgane. Takie, którymi nie należy się przejmować, którym nigdy nie wiadomo o co chodzi. My, kochane i zdradzane, uwielbiane i oszukiwane. Władczynie sprzeczności. Taką właśnie bohaterką była Frida Kahlo, autorka obrazów pt.: „Dwie Fridy” i „Autoportret z obciętymi włosami”. Obrazy te zostały stworzone w bardzo krótkim odstępie czasu – pierwszy w 1939 roku, natomiast drugi w 1940. Fakt ten nie jest przypadkowy, ponieważ na okres ten przypada końcowa faza kryzysu małżeńskiego malarki oraz rozwód z artystą, Diego Riverą. Frida, pomimo gwałtownego przebiegu tego związku oraz rozlicznych romansów małżonków, była szczęśliwa z Diegiem, był jej namiętnością, pokrewną duszą. „Dwie Fridy” to dzieło wielo – znaczeniowe. Do końca nie wiadomo czy jest ono wyrazem konkretnej sytuacji emocjonalnej bohaterki czy jest to suma jej wewnętrznych przeżyć, bezdyskusyjnie jednak dotyka kwestii rozstania. Na obrazie przedstawione są dwie kobiety o twarzy Fridy. Ta po prawej stronie to autorka z przeszłości, o śniadej karnacji, ubrana w tradycyjną tehuańską suknię. Natomiast jej odbicie, kobieta zajmująca lewą część obrazu to jej obecne wcielenie, o wybielonej skórze, przystrojone w białą, „ucywilizowaną” sukienkę. Postać ta ma dość wymowne powiązanie z biografią artystki, która zafascynowana komunizmem, nawiązała współpracę z Trockim, wkrótce stając się jego kochanką (1937), co wpłynęło na przemycenie wzorców europejskich w jej styl życia. Kolejną poszlaką stają się symbole tegoż obrazu. Po pierwsze widoczne serca bohaterek, połączone wspólną żyłą, oplatającą ich ręce. Frida z przeszłości posiada całe serce, osłonięte workiem osierdziowym, chronione dodatkowo amuletem w dłoni, ale serce jej kompanki jest odkryte, zdewastowane, rozrywa suknię. W tym przypadku mamy do czynienia z czytelną symboliką, poprzednia Frida czuła się bezpieczna i kochana, obecna pod piękną szatą nosi w sobie głęboki ból, jej serce dosłownie krwawi, o czym mówi nam, prowadząc na suknię żyłę, z której leci krew, pomimo prób tamowania jej nożyczkami. Grozy temu przedstawieniu dodaje ciemne, chmurne, burzowe niebo – znak kryzysu i destabilizacji. Początkowo Frida utrzymywała, że obraz ten to opowieść o niej i jej wyimaginowanej przyjaciółce z dzieciństwa powiązany z aktualną sytuacją życiową. Wiadomo jednak, że Diego Rivera jeszcze przed rozwodem wdał się w romans z siostrą Fridy, dlatego istnieje prawdopodobieństwo, że namalowana historia w alegoryczny sposób mówi o Fridzie i jej siostrze, że splot rąk obu kobiet ma przypieczętować traumę podwójnej zdrady, która zburzyła świat Kahlo. Drugie dzieło „Autoportret z obciętymi włosami” to obraz powstały już po rozwodzie, wyraźnie symbolizujący jej odcięcie się od męża. Bohaterka usytuowana jest w centralnej części przedstawienia, tym razem ubrana jest w męski garnitur – garnitur Diega, swoiste wspomnienie po nim, deklarację, że zawsze będzie jej częścią. Postać ma niemal identyczny wyraz twarzy jak „dwie Fridy”, jednak coś w niej uległo zmianie, obcięła sobie włosy, nie ma już gęstych, wysoko upiętych pukli. Jak podają źródła włosy te były elementem urody, który najbardziej kochał w niej Diego. Aktem strzyżenia dokonuje ona jasnego przekazu – ucina swoją miłość, swoje dotychczasowe życie, dokonuje całkowitej zmiany, co uwydatnia zamiana sukni na męski garnitur. Widać jednak, że przeszłość nie pozwoli Fridzie odejść bez echa – w tle wokół niej i na krześle, na którym siedzi bohaterka, rozsypane są pasma obciętych włosów, tworzą swoistą pajęczynę przeszłości u stóp Fridy, która w połączeniu z pustynnymi barwami tła może zdradzać jej zagubienie. Ciekawym motywem tego obrazu jest także pięciolinia z fragmentem piosenki, namalowana u góry obrazu. Jej słowa w przybliżeniu znaczą: „Spójrz, jeśli cię kochałem, to dla twoich włosów, teraz jesteś łysa i już cię nie kocham” – tekst ten wyraża bezkresną gorycz autorki, ale jest jednocześnie wyrazem zaakceptowania rzeczywistości porozwodowej. Zarówno „Dwie Fridy” jak i „Autoportret z nożyczkami” noszą w sobie znamiona odrzucenia, wyobcowania. Obecna Frida z pierwszego tytułu to kobieta załamana, której serce pękło z rozpaczy, a wielka miłość, jaką mimo wszystko darzyła swojego męża, została odtrącona. Z drugiej strony, w „Autoportrecie…” poznajemy nową twarz bohaterki, męską i silną, która sama wyklucza się ze świata kobiet, odrzuca tradycyjną kobiecość, akcentując, iż to miłość czyni z niej kobietę. Ważnym motywem, wpisującym się w przedstawiane stanowisko, są nożyczki, które trzyma w prawej ręce „europejska” Frida oraz ostrzyżona Frida. Nożyczki to bowiem narzędzie, którym nieodwracalnie oddzielamy konkretną, zamierzoną część od całości. W tym przypadku Frida sugeruje chęć odcięcia przeszłości od teraźniejszości. Powodem tak radykalnej manifestacji swojej urazy do męża może być fakt jego romansu z siostrą Fridy. Diego był dla Fridy sensem życia, był jej mentorem i przyjacielem, a także człowiekiem dzięki któremu zaakceptowała siebie – bohaterka w młodości miała poważny wypadek, który częściowo zdeformował jej ciało, czyniąc z niego przedmiot wstydu i społecznego wycofania, natomiast Diego, swoją miłością oraz fascynacją osobowością artystki, ukoił jej kompleksy. Dlatego dla Fridy fizyczne zdrady męża miały małe znaczenie, ale zdradę z siostrą potraktowała w kategoriach kazirodczych. Ponadto warto wziąć pod uwagę obyczajową kwestię związaną z rozwodem. W kulturach patriarchalnych jest to równoznaczne z utratą statusu przez kobietę, wielokrotnie kobiety rozwiedzione, które wiążą się z kolejnym partnerem są mentalnie przyrównywane do prostytutek. Fakt ten niewątpliwie wzmagał poczucie wykluczenia we Fridzie. Interesujące staje się też porównanie orientacyjnego punktu łona u 3 postaci. Frida z przeszłości na wysokości łona trzyma amulet, potoczny symbol powodzenia, Frida w europejskiej sukni na tej samej wysokości dzierży w dłoni nożyce, z których stróżką leci krew, natomiast ostrzyżona Frida w nożyczkach przytrzymuje pukiel włosów. Pierwsza z nich jest witalna i uznana za sprawną seksualnie, druga obrazowo przypomina stan menstruacji, czyli okresu, w którym kobieta pierwotnie jest wykluczona, a potocznie niedysponowana seksualnie, natomiast łono trzeciej z nich zarosło. Otóż ta szybka analiza wskazuje, iż Frida mogła przemycić dodatkowe treści – utrata miłości, rozwód, dobrowolna utrata kobiecości prowadzą do deaktywacji seksualności, czyli podstawowej powinności egzystencji – rozmnażania. Warto dodać, że Frida kilkakrotnie poroniła ciąże z Diegiem Riverą. Interpretacja wymienionych obrazów Fridy Kahlo ukazuje ją jako postać na wskroś tragiczną, targaną demonami swoich życiowych traum oraz brakiem spełnienia poprzez utratę miłości oraz niemożność posiadania dziecka. Autorka w symbolice swoich obrazów niezwykle trafnie oddaje biografię oraz emocje związane z faktami z jej życia. Poza tym dokonuje tego w sposób szalenie kobiecy, ukazując kobiece frustracje i niepokoje. Bo jesteśmy małostkowe i rozedrgane; kochane i zdradzane. I każdej z nas jest dwie.

familiada.

2008-10-27T20:47:00.002+01:00

taka Warszawa 2 / jesień /

2008-10-14T20:52:00.001+02:00

sceny z życia kuchennego

2008-10-14T20:47:00.002+02:00

loosin' game

2008-10-08T00:41:00.001+02:00

Doszło bowiem do tego, że samotność i niezależność przestały być jego pragnieniem i celem, a stały się jego losem, na który został skazany, że czarodziejskie życzenie zostało spełnione i nie dało się już cofnąć, że nic już nie pomagało, gdy pełen tęsknoty i dobrej woli wyciągał ramiona i gotów był do zadzierzgnięcia jakiejś więzi i wspólnoty; zostawiono go teraz samego.

Hermann Hesse

Wilk stepowy

pocztówka z wakacji 3

2008-09-26T16:27:00.001+02:00

ukochani ! wcale nie emo- :D

will you still love me tomorrow

2008-09-17T01:08:00.001+02:00

tears dry on their own

2008-09-17T00:51:00.001+02:00

scottie show

2008-09-17T00:34:00.001+02:00

zgubiłyśmy czarną dalię,

ton nadaje

miss! amy winehouse

czysty fun

2008-09-16T20:05:00.002+02:00

taka Warszawa 1

2008-09-16T15:14:00.001+02:00

[POWSTANIE 44] PORTRETY HITLERA WYRZUCONE Z PRACOWNI H.HOFFMANA (osobistego fotografa) ul. Marszałkowska 125 obecnie DC większe porównanie? http://www.fotohistoria.pl/

w krainie czarów

2008-09-14T12:02:00.001+02:00

pocztówka z wakacji 2

2008-09-12T21:16:00.002+02:00

pocztówka z wakacji 1

2008-09-06T13:50:00.002+02:00

Kal w cyklu KOCHAM KINO!

Festiwal Filmu i Sztuki

Dwa Brzegi 2008

http://www.dwabrzegi.pl/

czyli więcej, niz mozez zobaczyć.

+ gift poza konkurencją:

http://pl.youtube.com/watch?v=N7WGXjxiPgk